|
Geschreven door Administrator
|
|
zaterdag 23 mei 2009 21:13 |
 Het was 2002 dat ik mijn eerste en tevens laatste marathon had gelopen. Tevens was deze marathon zeer slecht voorbereid. Ik had weinig 30ers gelopen en ik liep niet regelmatig. Elk jaar nam ik mezelf voor dat ik weer eens een marathon zou gaan lopen. Dat voornemen was meestal vlak na de Rotterdam marathon, dan kriebelde het nog. Zodra het winter was en de avonden weer donker dan zag ik er steeds weer tegenop. Het is vroeg donker, winterdip etc etc. Elk jaar had ik wel een smoes om er onderuit te komen. Maar..... deze keer moest het er maar eens van komen.
Ik zou Rotterdam weer gaan lopen. Daar kwam ook weer niks van tot dat Marcel van Veldhooven, mijn loopmaatje, vertelde dat hij wel zin had in Enschede. Deze marathon startte drie weken later dan Rotterdam. We konden onze trainingen gewoon afstemmen op Rotterdam en het voordeel was dat we nog wat speling hadden. Het was oudejaarsdag dat ik dit goede voornemen had gesteld. Januari moesten we aan de slag. Ik begon al slecht want november was ik tijdens een training behoorlijk door mijn enkel gegaan. Het kostte me ongeveer zes weken voordat ik weer wat kon gaan lopen. Nieuwjaar begonnen Marcel en ik met onze training, vlak na mijn herstel. We zouden op een zondag samen even naar Hoek van Holland rijden en daar over het strand lopen en terug over het fietspad naar Vlugtenburch. Na 8 km had ik het wel een beetje gehad. Op dat moment realiseerde ik mezelf waar ik aan begonnen was. Ik moest april de marathon gaan lopen, pfffff. De weken daarna merkte ik al snel een steeds beter herstel. Marcel en ik liepen al vrij snel rond de 20 - 25 km. Maar toen..... Februari, ik zou 's avonds even alleen lopen. Ik startte bij de Torenflats langs het spoor. Ik wilde voor mezelf even een lekker snel rondje gemaal gaan lopen. Die negen km werden uiteindelijk maar 300 meter. Een groot hard stuk plastic lag op de weg en zag ik niet liggen. Ik viel plat op de grond. Daar hield ik allemaal schaafwonden aan over maar het ergste was dat ik wederom door mijn enkel was gegaan. Ik vloekte, schreeuwde en het water stond me in de ogen. De Enschede marathon zag ik aan mijn ogen voorbij gaan. De volgende dag belde ik Ton vonk van het Fysiocentrum (www.fysiocentrum.nl) met de vraag of ik snel geholpen kon worden.  Gelukkig kon ik terecht bij Petra Eigenraam van het Fysiocentrum, een goede bekende van AVW. Ze heeft me perfect geholpen en ik herstelde vrij snel. Na een maandje mocht ik weer voorzichtig beginnen. Maar zoals we allemaal weten zijn hardlopers eigenwijs en ik begon het volgende weekend alweer aan 25 km. De weken erna liepen gesmeerd. Marcel en ik liepen elk weekend 30 km en soms 32 of 33 km. Wat kon er nog verkeerd gaan. Een maand voor de marathon stelde Carry (trainingscoördinator van av Waterweg) voor om bij hem en Astrid te logeren in Boekelo tijdens de marathon. Carry en Astrid hadden daar een luxe appartement gehuurd en wij mochten daar een nachtje komen. Dat was natuurlijk helemaal super. Een week voor de marathon stond ik als een snaartje zo gespannen. Het werd steeds korter naar de marathon. Het was zaterdag 25 april. Aangekomen in Boekelo zagen we allemaal idioten. Dit bleken hardlopers te zijn die de Batavierenrace liepen. Een estafetteloop door Twente. Carry Stond ons al op te wachten bij de ingang van het park. Als eerste gaven wij ons presentje en kregen we een biertje. Carry liet zien op een kaart waar de marathon allemaal langsliep en daarna zijn we met de auto van Carry en Astrid naar Enschede gereden over gedeeltes van het Parcours. Na de rondrit zijn we de stad in gegaan en trakteerde Marcel ons allemaal op Kibbelingen. Hierna liepen we naar een terras waar Jos van Asselt ons al zat op te wachten. We dronken allemaal een drankje en genoten van de gemoedelijke sfeer in Enschede. Hierna gingen we weer terug naar Boekelo en genoten nog even buiten van het mooie weer. Astrid had ondertussen een heerlijke maaltijd voorbereid. Heerlijk spaghetti met saus en sla. Na het koolhydraten stapelen gingen we nog een wandeling maken en om 21.30 uur lagen we al in ons mandje.
En toen was het 26 april, D-day! Wederom werden we weer goed verzorgd door Astrid. Er waren broodjes, ei etc. Daarna reden we rustig aan naar Enschede. Rond 09.30 uur kwamen we aan. We waren verbaasd dat het zo rustig was. Onze auto was nummer 5 op een parkeerplaats zo groot als enkele voetbalvelden. Tevens konden we er ook nog eens gratis parkeren. Naarmate de tijd vorderden werd het steeds drukker in de stad. Plotseling zagen we nog een bekende AVW-er, Lenie Vonk. Er waren dus vier marathonlopers die dag van AVW die aan de wedstrijd deel zouden nemen. Maar ook Harry de Knijff, die we niet hebben gezien, heeft de halve marathon gelopen. Rustig liepen we naar het startvak. Er was plek zat. Geen hutjemutje zoals in Rotterdam. Het was warm in het startvak, temperatuur rond de 23 - 24 graden. Uiteindelijk.. *Beng*, het kanonschot. Marcel en ik hadden afgesproken samen de wedstrijd te lopen. Maanden lang hebben we samen getraind dus, dachten we, konden we dit ook wel samen volbrengen. De eerste kilometers liepen als een zonnetje. Carry bleef regelmatig bij ons fietsen en adviseerde ons het rustiger aan te doen. Gemiddeld liepen we rond de 5 vlak à 5.10. Iets te snel omdat we af hadden gesproken rond de 5.20 - 5.30 te lopen. Uiteindelijk vonden we onze snelheid en konden dit prima volhouden. Eerst liepen we naar Gronau in Duitsland en terug een rondje rond een plein weer richting Enschede. Het publiek was geweldig. Wel heel anders dan in Rotterdam. Weinig mensen langs de kant die daar schreeuwen. I.p.v. schreeuwen klapten de mensen daar keurig netjes. Behalve bij Lonneker, daar stond een rare vrouw toch gek te schreeuwen. Achteraf bleek dit Astrid te zijn, haha. Na 15 km begon Marcel al hevig te puffen onderweg. Het ging hem niet lekker af, misschien wel de warmte. We moesten zelfs af en toe wandelen. We maakten kilometers, volgens de GPS, van 6 vlak. Ik wilde Marcel niet loslaten want onze afspraak was, "samen uit samen thuis". Marcel wilde perse dat ik toch alleen verder ging. Ik voelde me daar waardeloos over. Carry riep uiteindelijk dat het ook mijn wedstrijd was en dat ik verder moest. Dit heeft mij de doorslag gegeven om verder te gaan maar met gemengde gevoelens. Ik pakte de snelheid vrij snel weer op en ik liep weer heerlijk 5.10 - 5.20. Het ging me heerlijk af en het aanmoedigen van Carry hielp me ook goed. Tot 33 km bleef de snelheid vrij constant maar daarna ontmoette ik de man met de hamer. Een paar keer heb ik moeten wandelen. De laatste acht kilometer was een saaie weg met een keerpunt. Het leek wel uren te duren voordat ik eindelijk bij het keerpunt was. Na het keerpunt weer dat ellende stuk terug lopen. Eindelijk, het 40 km punt. Carry moedigde me aan dat ik nu moest blijven lopen. Dit hielp, ik liep de laatste kilometers constant door. Het gaf me een kick om te zien dat ik veel mensen inhaalden. Carry bleef tot 300 meter voor de finish constant bij me fietsen en kort daarna zag ik de verlossende finish. Blij maar verrot liep ik over de finish en haalde mijn medaille en t-shirt op. Aan het einde stonden Marcel, Astrid en Carry al op te wachten met een biertje. Ik was zo gelukkig als een klein kind.Marcel kon zich gelukkig vrij makkelijk over zijn inzinking heen zetten.  Het leek zelfs wel of of Carry en Astrid het er moeilijker mee hadden. Na dat lekkere biertje en genieten van mijn persoonlijke overwinning deed ik een goede poging om uit mijn stoel te komen, dit viel niet mee. We zijn toen op het gemak naar de auto gelopen en zijn weer terug naar Boekelo gereden. Toen we aankwamen zijn Marcel en ik nog wat gaan zwemmen in een heerlijk verwarmd bad. Een onwijs fijn gevoel voor de spieren. Na een halfuurtje zijn we teruggelopen en daar stond wederom een heerlijke maaltijd op ons te wachten. Tijdens deze maaltijd hebben we Carry en Astrid echt leren kennen. We hebben de mooiste verhalen gehoord. Details zal ik maar besparen . Om half zeven zijn we terug gereden. Marcel heeft terug gereden en ik kon lekker met de benen languit voorin zitten.
Ondanks dat Marcel is uitgestapt hebben we beide fijn gelopen. Niet alleen tijdens de marathon maar ook de maanden ervoor. Afgelopen weekend was het een vreemd idee om geen lange afstand meer te lopen. Ik ben zeer tevreden met mijn tijd. Misschien zat er meer in maar dat interesseert me eigenlijk niet. Het gaat erom dat ik heb genoten van de marathon en dat ik weer zin heb in Rotterdam volgend jaar. Tot de halve marathon wil ik graag snelle tijden lopen maar de marathon is niet te vergelijken met de kortere afstanden. Het belangrijkst is dat je kan genieten van deze lange afstand. Mijn eindtijd 4 uur en 5 minuten.
 |
|
Laatst aangepast op zondag 24 mei 2009 12:54 |
RSS feed Commentaar